Break Of Day

'where ends meet life begins' demo cd, 2006
'the hangman's fracture' cd, Funtime Records 2008

From: www.dreun.be

BREAK OF DAY
The Hangman's Fracture
Funtime Records
http://www.myspace.com/breakofdaymusic

Hardcoreminnend België mag trots zijn op ons eigen Break of Day. Dit vijftal brengt op ‘The Hangman’s Fracture’ een dozijn intelligente, melodieuze hardcoresongs met voornamelijk cleane zang van Teun Van Aerschot, die zich op zowat elk nummer ook bedient van een eerder traditionele hardcoregrunt. Teuns stem kent heel wat bijval, maar zal toch niet iedereen kunnen aanspreken. De man zingt zeker niet slecht, maar klinkt wat ons betreft soms een heel klein beetje als Kermit de Kikker. Op de mooie pianoballade “Father’s Day” laat hij echter ook horen waartoe hij in staat is en dat is niet misselijk. Bovendien is Van Aerschot erin geslaagd om een aantal uitstekende teksten te schrijven. Die zijn vaak politiek gelaten, waardoor Break of Day vaak doet denken aan een Belgische variant van Bad Religion. “Western Hate-Sphere” kaart bijvoorbeeld de situatie in het Midden-Oosten aan en begint ook nog eens met een erg sterke riff. Drummer Raf Van Eynde zorgt voor meer dan voldoende variatie en houdt alles spannend, terwijl het samenspel met gitarist Bart Van Eynde begrijpelijkerwijs erg strak is. Het is overigens Bart die – samen met medesnarenplukker Tim Dries – voor een karrenvracht interessante riffs en boeiende gitaarlijntjes zorgt.

‘The Hangman’s Fracture’ begint îjzersterk, met een vrij simpel maar uitermate effectief, erg heavy instrumentaaltje, waarna “No Solace” zowel plaats laat voor spannende gitaarlijnen als rustigere passages die iets meer ruimte bieden aan Van Aerschot. Vaak neigen deze jongens zelfs richting metal en daar zijn we niet bepaald rouwig om.

Het kwade “Contrast” handelt over de vervuiling en andere fouten van de mensheid, het uitstekende “Casualties of Belief and Greed” (waarop naast alweer een sterke riff ook de basgitaar goed tot uiting komt) over onrechtvaardigheid, “The Hobo Wears Prada” over het feit dat anderen niet hoeven te zeggen wat jij moet doen, het ultrakorte “Forbid, Forbade, Forgotten” over de situatie in Tibet, enzovoort.

Zelf is ondergetekende recensent nooit een fan geweest van hardcore, behalve dan als het om bands als Life of Agony gaat. Break of Day bestaat echter uit goede muzikanten die duidelijk weten wat ze aan het doen zijn. De zanglijnen zijn niet altijd even melodieus, maar zijn toch geregeld vrij meezingbaar, en elk nummer zit behoorlijk goed in elkaar. Zelfs de afwisseling tussen zingen en schreeuwen werkt goed. Niet slecht!

Dirk Vandereyken

---

From: www.interpunk.com

These five belgian guys have come out with a great sounding melodic hardcore album that you cannot pass up. You must always appreciate the great sounds from Dé Studio and I've gotten to familiarize myself with that great studio's work and it's collaboration with Johan's Funtime Records. The first thing that you notice with this BofD album is that the vocals are recorded at a high level which is great since you clearly hear Teun's amazing and signature voice! For the people that don't like the "shouting" element, I am one that can honestly say that I do love Teun's voice and shouts combo. It's not forced, it's a natural talent. And that's a reason why the band is signed to Funtime! Yes the vocals are a big element but the overall concept of the album along with the honest and well thought of lyrics are worth reading along when you listen to the songs (The well done booklet allows you to follow the band's work). The mix of tech guitars along with heavy breakdowns is worth checking out too! Everything is clearly well done. A part that I have gotten to love is the "Dawn of the world" 2:40 mark until the end of the song. The vocals and guitars bring you sweet harmonies and so much is going on, I often find myself pressing repeat. Or you can get a taste of the great guitar on "Casualties of belief and greed" around 1:55, for example. The ending shout on that tune is so special I fine, reminds me of a classic death metal vocalist finishing off the song with an important point. On the album you also have a good mix of faster skate punk beats which brings up the intensity level for the moshers out there in the great belgian and european scene. "The hobo wears Prada", a track that captures you right away and can be seen on the band's myspace, has to be the hit song and the band is right in choosing it so. "Father's *Day*" truly captures the writing skills of a melodic hardcore band going over the fence and doing something special for their fans, and for themselves. Listen to that song and you'll know what I mean.

In ending, the guys have come a long way since their demo - "Where Ends Meet Life Begins". On this new album, Teun and the boys re-recorded two tracks from their killer demo to put on this soon-to-be famous album. I'd like to emphasize on one of the two tracks, "Once Upon A Time In The Dark" (the other is "Dawn of the World", mentionned earlier). "Once Upon...", since the first time I heard it on the demo really struck me with it's intro. Classical and hardcore at the same time. Teun, I find, shows us what he's made of on this track with the shouts and great vocal experimentation. This track deserved to be re-recorded again at the great Dé Studio and the band did the good thing. I salute you.

I recommend everyone to buy "The Hangman's Fracture" ASAP. No buts, or whys, or ifs, just do it.

---

From: www.kwadratuur.be

BREAK OF DAY
‘The Hangman's Fracture’

Een van de jongste telgen bij het Belgische Funtime Records is Break of Day. Net als hun labelgenoten van Sixtoys grossieren ze in compromisloze punkrock die flirt met het Amerikaanse Rise Against. 'The Hangman's Fracture' is zodoende geen bijster originele, maar toch een beklijvende eerste langspeler geworden.

'Grim Reaper Sold His Soul for a Pair of Jeans' blijkt een slepende opener met epische allures, maar het duurt niet lang vooraleer 'No Solace' met de deur in huis mag vallen. Raggende gitaren, hyperkinetische ritmes en geëngageerde teksten gaan hand in hand met monumentale breaks en schichtige harmonieën, weliswaar zonder in flauwe emocore te ontaarden. Ondanks zijn klassieke songstructuren en instrumentatie, houdt 'The Hangman's Fracture' het immers interessant genoeg om te blijven boeien. Een energieke wisselwerking tussen krachtige vocalen en occasionele screams, melodieën die knallen op een typische afterbeat en een niet mis te verstaan politiek engagement: 'The Hobo Wears Prada' is dan wel /très/ Rise Against, het neemt niet weg dat Break of Day zich uitstekend kwijt van zijn taak. Hoogtepunt van de plaat is misschien wel 'Once Upon a Time in the Dark', wiens galmende intro getorpedeerd wordt door een stel extatische gitaaruitbarstingen. Helaas slaat 'Father's Day' de bal volledig mis. Dat een punkrockgroep zich wil wagen aan een pianoballade, valt nog te begrijpen, maar waarom moet dat steevast resulteren in een zielloos débâcle waar zelfs Céline Dion zich voor zou schamen? Met beschimmelde zinsneden als "Why did you have to go Tears fall from my eyes Never say goodbye" komt men helaas niet ver. Laat die ene uitschuiver de pret echter niet bederven, want de schijf bevat nog meer dan genoeg ander lekkers om zijn luisteraars te plezieren.

De eindafrekening van Break of Day is snel gemaakt. Een monumentale flater niet te na gesproken, blijkt 'The Hangman's Fracture' een opwindende punkrockplaat volgens het boekje: hard, intens, snedig en toch melodieus. Niets meer, maar zeker ook niets minder.

Johan Roef

3 sterren

CD / Funtime