The Maple Room

's/t' mcd, self-released
'Uncover Everyone' cd, Funtime Records 2005
'A Glimpse Of The Inside' cd, Funtime Records 2007
'Cities Of Hunger' cd, Funtime Records 2010

From: www.biav.be

The Maple Room – Cities of Hunger

Belgische lezers moeten we niet vertellen wat The Maple Room is, maar omdat ik het kan doe ik het toch. TMR begon in 2004 en bracht in 2005 hun eersteling uit. Uncover Everyone was nog maar amper beschikbaar in de betere platenzaak of de band stond al op elk Belgisch podium. Twee jaar later kwamen ze met A Glimpse Of The Inside die ook hartelijk onthaald werd. In september van het volgend jaar verliet Jef de band en zag de toekomst er niet al te rooskleurig uit. Gelukkig vonden ze Marcus Deblaere die de vocale taak op zich nam, en ik moet zeggen dat ik hier uitermate tevreden mee ben!

Waar TMR gekend stond voor hun sterke contrast tussen de screams en the melodieuze vocals stellen ze toch een aantal kenners teleur, alhoewel het gewoon een kwestie van wenning zal zijn, want deze plaat slaat een volledig nieuwe weg in. Waar ik vroeger de overeenkomsten met Silverstein & Alexisonfire niet onder stoelen of banken stak, moet ik mijn mening bij deze plaat toch herzien. Technischer dan ooit te voren staan ze meer dan eens recht in hun schoenen. Het verlies van Jef wordt perfect opgevolgd door Marcus. Ik zou stiekem misschien wel durven zeggen dat dit beter klinkt dan ooit tevoren. Nu; het contrast tussen clean en screams is wel immens groot bij Marcus. Of ze hiermee doorbreken weet ik niet, maar alleszins – nog – niet klaar voor op de radio gedraaid te worden. Geen nood, het zal heel wat mensen uit hun sokken blazen, zeker en vast, maar ik mis toch die gepeperde riffs die me zo deed rillen op hun voorganger. Ik ben benieuwd naar hun live-prestatie. Hopelijk brengen ze deze nummers met genoeg passie en energie, maar daar twijfel ik niet zo hard aan. Het is een plaat waar je in moet groeien, zeker als fan van het oude werk.

Alles aan deze plaat en deze band zit er loodrecht op. Technisch uitmuntend en professionaliteit ten top. Ook een artwork is mooie verschijning voor het oog. Een frisse wind doorheen het post-hardcore genre, maar moet dat niet zijn, niet?

Tracklist
01.Atlantis
02.In the Land of Words
03.Layers
04.Hypothermia
05.Antitoxin
06.Cities of Hunger
07.Vultures
08.Plastic Humans
09.Karsakov
10.Erewhon

Release Date
9th of April 2010

Label
FUNTIME RECORDS

---

From: www.disagreement.net

THE MAPLE ROOM - Cities Of Hunger

Belgian metalcore band The Maple Room was founded in 2002 and soon self-released an EP. Funtime Records didn’t hesitate signing them, and still have high hopes, as Cities Of Hunger is already the band’s third album.

I didn’t really like their last CD A Glimpose Of The Inside which was a rather run-of-the-mill metalcore album, but things have dramatically improved with the new Cities Of Hunger. The old metalcore influences are still present, but the songs come this time with tons of new elements. One reason for this may be the new vocalist Marcus Deblaere whose voice is perfect for the quieter and melancholic parts, with bassist Dries Mangelschots being in charge of the screams. The mix of different styles could be formally labelled post hardcore, with the richness of ideas reminding somewhat of The Refused. Every track still features screamo vocals, low tuned guitars and mean bass lines, but the band sounds more varied than on the predecessor. The songwriting is technically more impressive than before. Indie, emo rock, grunge, stroner and nu metal are only a few styles you will encounter on this record.

I especially like the slightly longer title track which seems inspired by American nu rock and Karsakov with its intense hardcore parts. It seems nearly contradictory that the angry growls on Vultures is followed by a sugar-sweet chorus, but it’s this crossovering that makes the music so redeeming. The splendid digipak also adds to the overall value, even though the writing is hard to decipher.

It’s very commendable that the Belgians have freed themselves from their past and were able to come forward with a truly mature album full of ingenuity. Belgian may not have qualified for the soccer world championship, but the summer is saved with the excellent Cities Of Hunger.

---

From: www.cuttingedge.be

The Maple Room, 'Cities of hunger'(2010)
Hongerige steden

The Maple Room ontstond zo'n zes jaar geleden uit de overblijfselen van enkele lokale punk- en hardcorebands. De band onderging enkele groepswijzigingen doorheen de jaren en heeft nu een derde langspeler uit. De sound bevindt zich ergens tussen emo en hardcore in, maar nooit eerder manifesteerden ook pop en rock zich zo openlijk. Wat opvalt is dat nieuwe zanger Marcus Deblaere prima voor de dag komt. De zanglijnen zijn uitstekend, maar ook de band zelf klinkt dynamischer dan ooit.

Zo experimenteert The Maple Room best wel wat op 'Cities of hunger'. Het typische afwisselen tussen hard en zacht ruimt plaats voor songs met een tikkeltje extra. 'Atlantis' begint zowaar met een ebow vooraleer we een heerlijk refrein krijgen voorgeschoteld. Ook de titeltrack draagt onze voorkeur weg: goede opbouw, beste zanglijn van de plaat ('and now you're standing at the gates') en geen screams.

Dat laatste willen we verduidelijken: we vinden de screams op zich best goed. Alleen vinden we het contrast tussen schreeuwen en zingen meestal te fel. En dan rijst natuurlijk de vraag waar The Maple Room wil eindigen: op de radio of in een hardcorehoekje?

Alleszins is 'Cities of hunger' best een lekkere plaat geworden met veel meer diepgang dan voordien en vol nieuwe ideeën. Ook een harder nummer als 'Korsakov' kunnen we best smaken omwille van een 'dansbare' gitaar in het refrein en de ademhaling in de intro. Aflsuiter 'Erewhon', dat over een mythische stad gaat, is een knaller. De song doet erg episch en vooral sludgy aan en eindigt apart en apocalyptisch.

Soms hebben we het gevoel dat de band een beetje blijft hangen tussen pop en hardcore. Te hard voor de radio, te soft voor stoere hardcorekids. Maar dat neemt niet weg dat 'Cities of hunger' veruit het beste is wat het vijftal ooit maakte.

Kevin Smolders

© Cutting Edge -- 07 Apr 2010

---

From: www.rock-metal-punk.org

The Maple Room Cities of Hunger
Geschreven door Cornflames.
82/100
Cities of Hunger

Voor The Maple Room begon het allemaal in 2004. De band bracht in 2005 hun debuutalbum, Uncover Everyone, uit bij Funtime Records, en twee jaar later de opvolger, A Glimpse of the Inside. The Maple Room had op dat moment al honderden optredens in zowel binnen als buitenland achter de rug. Alles ging zeer goed totdat de band te maken kreeg met een drastisch keerpunt. In september 2008 maakte Jef, de zanger, namelijk bekend dat hij de band zou verlaten. Gelukkig duurde het niet lang voordat er een nieuwe zanger werd gevonden, want enkele weken later stond Marcus Deblaere al samen met hun op het podium.

The Maple Room is nu terug met hun derde album getiteld Cities of Hunger. De verwachtingen liggen zeer hoog, zeker als we weten dat dit het eerste album is met Marcus als zanger.

Van begin af aan bracht The Maple Room ons post-hardcore van hoog niveau. Sterke riffs die positief in contrast stonden met de melodieuze vocals en daverende screams die het geheel afmaakten. Deze stijl werd in grote lijnen ook voorgezet in het tweede album. Ditmaal hebben ze echter voor iets anders gekozen. De band heeft hun gekende stijl achterwege gelaten, en heeft een totaal nieuwe sound gecreëerd. Hun nieuwe zanger, Marcus, zal hier allicht een grote rol in gespeeld hebben. Er worden dus veel nieuwe invloeden geuit in Cities of Hunger.

The Maple Room klinkt vooral veel technischer dan vroeger. De nummers zijn trager en over het algemeen ook rustiger, hoewel dit niet te letterlijk genomen moet worden. De screams zorgen namelijk voor een opzwepend gevoel. Belangrijk om op te merken is ook dat de muziek volledig anders in elkaar steekt dan vroeger. De structuur van de nummers ziet er compleet anders uit dan we gewoon waren. Zo zijn er bijvoorbeeld minder riffs en meer solo’s. De reden waarom de band technischer klinkt dan vroeger is vooral te danken aan dat laatste. Dit is onder andere goed aan te tonen met “Hypothermia”, de vierde track van het album. Ik kreeg werkelijk kippenvel tijdens het horen van de gitaarsolo die onverwacht opduikt in de laatste minuut van het nummer.

Op sommige momenten doet de nieuwe stijl van de nummers me zelfs denken aan die van Grey Like Masquerade. Voor velen misschien een gewaagde uitspraak, maar beide bands vertonen vrijwel hetzelfde karakter. Ik heb het dan over de opbouw van de nummers, intro's, gitaarlijnen enzovoort. Overigens hebben ze ook allebei dezelfde veranderingen ondergaan.

Conclusie
Het is moeilijk om dit album in enkele zinnen te besluiten. The Maple Room brengt met Cities of Hunger een totaal vernieuwde sound. De nummers zijn doorgaans trager en rustiger, doordat de band een volledig nieuwe stijl ontwikkeld heeft. Bovendien klinkt The Maple Room ook veel technischer dan ooit, hetgeen vooral te danken is aan de opmerkelijke gitaarsolo’s en refreinen. We hebben bij wijze van spreken met een volledig nieuwe band te maken.
Tracklist

01. Atlantis
02. In the Land of Words
03. Layers
04. Hypothermia
05. Antitoxin
06. Cities of Hunger
07. Vultures
08. Plastic Humans
09. Karsakov
10. Erewhon

---

From: www.roarezine.come

The Maple Room – Cities Of Hunger
Geplaatst op 15 april 2010 om 16:12 | Door Twan Scheffers |

Na Uncover Everyone en A Glimpse Of The Inside is hier dan Cities Of Hunger. Met een nieuwe bassist, een nieuwe zanger en een nieuwe cd is the.maple.room getransformeerd naar een the.maple.room 2.0. De band leunt minder op het genre screamo/emocore en neigt meer richting de hoek van post-hardcore/post-screamo.

In 2004 was the.maple.room een van de eerste bands die mij liet kennis maken met het screamo/emocore genre. Tot vandaag der dag spelen de voorgangers van Cities Of Hunger nog regelmatig af in de auto, op de MP3-speler en op de laptop. Traag, opbouwend, minder hard dan het gemiddelde nummer van A Glimpse Of The Inside, minder screams maar vooral het stemgeluid van de nieuwe zanger Marcus valt op tijdens opener ‘Atlantis’. Vergeleken met Jef een stuk zuiverder, maar vooral emotieloos en gevuld met vervelende uithalen tijdens het einde van elke zin.

‘Plastic Humans’ begint een stuk harder maar vervalt vervolgens in een nummer vol gitaarsolo’s en tegen het einde een half bakken beatdown. Tegen titeltrack ‘Cities Of Hunger’ hikken we al op voordat het nummer inzet. Ruim vijf minuten gaat dit nummer duren, te lang voor een nummer in dit genre? Een screamloze track, met veel uitgerekte muzikale passages en een poging tot het gebruiken van een onheilspellende stem is wat we krijgen. Opvolger ‘Hypothermia’ had ook de titel ‘Cities Of Hunger Part II’ mee kunnen krijgen, mocht het niet aan de iets wat opgevoerde snelheid liggen en de foute metalriff.

‘Layers’ en ‘In The Land Of Words’ klokken ook beide rond de vijf minuten. Moge de lange speeltijd bewijs zijn voor de uitgerekte nummers, en het nieuwere meer experimenteerdere geluid van the.maple.room. Toch krabbelt the.maple.room tijdens deze nummers terug richting het oudere geluid. Dries krijgt wat meer ruimte voor zijn heerlijk verstaanbare screams, en ‘In The Land Of Words’ bevat een perfecte tweede zanglijn voor een sing along. Al vervalt het einde van het nummer weer in een enorm lange outro die overbodig genoemd dient te worden.

Tijdens ‘Vultures’ slaat de schrik toe. Ein-de-lijk een nummer dat precies the.maple.room reflecteert toen zij zes jaar geleden begonnen. De helft korter, eindelijk eens een fatsoenlijke afwisseling tussen Marcus en Dries. Iets dat volgt is een flashback richting nummers zoals ‘Emily Can Be’. Kort maar krachtig, iets dat the.maple.room meer siert dan de langere voorafgaande nummers op deze plaat. Voeg hierbij het enerlaatste nummer ‘Korsakov’ toe en de oudere garde is tevreden. Een beatdown die doet denken aan ‘A Ristretto At The Smithfield’en een heerlijk vibe à la ‘Hammer These Windows’. Afsluiten doet de cd met sludgy aanvoelende ‘Erewhon’.

the.maple.room is duidelijk een 2.0 versie van zichzelf geworden. Het is lastig om in één keer te schakelen en iets totaals anders te verwachten van deze band. De cd heeft hierom ook al een twintigtal rondjes gedraaid voordat er iets zinnigs over werd getypt. Duidelijk een groeiplaat.

Score:

---

From: www.kwadratuur.be

The Maple Room
Cities of Hunger
Funtime / Suburban | Released: 2010 | CD

Besproken door Johan Roef | Toegevoegd op 22 april 2010

Met zijn debuut ‘Uncover Everyone’ (2005) en opvolger ‘A Glimpse of the Inside’ (2007) groeide The Maple Room uit tot de belangrijkste Belgische exponent van het emocoregenre, een mengelmoes van emo, punkrock en hardcore. In 2008 verliet zanger Jef Van Doninck de groep, zodat men op zoek moest naar een vervanger. Deze werd al snel gevonden in de persoon van Marcus Deblaere. Twee jaar later is er ‘Cities of Hunger’, de derde langspeler van de groep en de eerste onder leiding van de nieuwe frontman.

Opener ‘Atlantis’ kiest voor een sfeervolle introductie wiens galmende gitaarpartijen en atmosferische ritmiek naadloos overgaan in een episch refrein vol melodische accenten. In de overdonderende brug volgt een mid-tempo rifffestijn waar iedereen wild headbangend loos kan gaan. The Maple Room heeft een evolutie doorgemaakt en dat is alleen maar toe te juichen. De band verlaat stilaan de traditionele paden van geschreeuwde strofes, gezongen refreinen en monumentale breakdowns en kiest voor een trager, intenser totaalgeluid.

De ritmische frivoliteiten en finger tapping gitaarsolo in ‘Hypothermia’ verraden dat het geheel technischer en verfijnder geworden is. ‘In the Land of Words’ eindigt zowaar met een opzwepende basgroove die bedolven wordt onder feedback en gitaareffecten. Een aantal uitlopers van de oude stijl vinden op ‘Cities of Hunger’ ook een frisse invalshoek. ‘Antitoxin’ speelt met dissonante accenten en start-stopritmes, terwijl het verpulverende ‘Korsakov’ leentjebuur speelt bij de goeie ouwe hardcore van Sick of It All.

Hoewel The Maple Room de klassieke, tot in den treure uitgemolken emocore nog niet helemaal ontgroeid is, zet de groep zijn eerste stappen in de goede richting. Deze nieuwe plaat illustreert dat het kwintet het potentieel heeft om het verzadigde genre te overstijgen. In afwachting daarvan biedt ‘Cities of Hunger’ echter meer dan voldoende soelaas.

---

From: www.kwadratuur.be

THE MAPLE ROOM
‘A Glimpse of the Inside’

Screamo, emocore, post-hardcore... Het regent dezer dagen neologismen om de jongste bevlieging uit de punkwereld te catalogiseren. In eigen land neemt The Maple Room de honneurs waar. Dit sextet uit Meerhout groeide op met 's lands grootste punkfestival (Groezrock) in zijn achtertuin, dus het hoeft niet te verbazen dat de jongens van aanpakken weten. De groep debuteerde in 2005 met het veelbelovende 'Uncover Everyone' en keert nu terug met 'A Glimpse of the Inside', een strakke emoplaat die net dat tikje mist om /outstanding/ te zijn.

'Sleeping Satellites' duikt op uit een waas van gitaarnoise en haalt meteen stevig uit. Net als From Autumn to Ashes kiest The Maple Room voor de afwisseling tussen geschreeuwde en melodische zangpartijen, geserveerd op een bedje van stevige hardcore en doorspekt met gevoelige intermezzo's. De kalme intro van 'The Endeavour' zet de luisteraar even op het verkeerde been, maar wanneer brulboei Dries Mangelschots zijn strot opentrekt, weet iedereen onmiddellijk waar hij aan toe is. /"We're hated / But not fading"/, klinkt het overtuigend in 'Bulletproof Near You' en dat zal men geweten hebben. De vinnige wisselwerking tussen de gitaren tilt de plaat naar een hoger niveau en ook 'Love Suicide' slaat tekstueel spijkers met koppen met /"Only patience can save us"/. Het is gelukkig niet lang wachten op een volgende uitschieter. Het nietsontziende 'Cold Medication' koppelt een verschroeiend gitaarspervuur aan een monumentale drumsound, wat resulteert in een knoert van een song die ook de fans van /old school hardcore/ zal weten te bekoren. Als deze jongens in de toekomst iets gewaagder voor de dag durven komen, dan is er geen houden meer aan. The Maple Room kleurt netjes binnen de lijntjes van het verzadigde emogenre en dat speelt niet in hun voordeel. 'A Glimpse of the Inside' is nochtans een voortreffelijke plaat die emotionele melodieën hand in hand laten gaan met potige moshdelen en krachtige breaks. De superlatieven blijven vooralsnog in de kast, maar alle Amerikaanse /wannabes/ zijn bij deze gewaarschuwd.

3,5 sterren

---

From: www.festivalinfo.nl

THE MAPLE ROOM ' a glimpse of the inside' CD
Album - Funtime Records

Het Vlaamse *The Maple Room* staat in thuisland op grote festivals als Graspop, Pukkelpop en Groezrock en ook buiten België staan ze vaak op de planken, dit met o.a. Bullet For My Valentine, Aiden en Funeral For A Friend. Zoals je merkt doen deze jongens het erg goed, maar nog niet in Nederland. Wellicht heeft het te maken met de Nederland – Belgie relatie of wellicht gewoon door de naamsbekendheid hier. Er is een grote kans dat je een “The Maple wie?” krijgt wanneer je over deze emo-core begint, de band hoopt hier verandering in te brengen met hun tweede plaat: /A Glimpse Of The Inside/.

Het vorige album zag er al mooi en professioneel vormgegeven uit, maar met deze gooien ze er nog een schepje bovenop. Geen ordinaire (stoer bedoelde) bandfoto, maar lekker simpel en strak. Wanneer je naar het twaalfnummerige schijfje luistert hoor je al snel het verschil met het debuutalbum. Dit verschil zit hem in het mix werk, het harde en scherpe van de band is verdwenen en het zestal is gaan klinken als de vele dozijn bandjes uit Amerika. Wat niet meteen negatief hoeft te zijn.

Toch is The Maple Room bij hetzelfde concept gebleven; scream en clean vocals wisselen elkaar af in de nummers. Wat zelfs nog wordt bijgestaan door een derde stem, deze van de gitarist. Dit zorgt er voor dat de nummers op het album geen minuut vervelen en je tracks als ‘Archives’, ‘Bulletproof Near You’ en ‘Gravida 0’ non-stop kunt luisteren. Zeker een tip voor fans van bands als Silverstein!

---

From: www.digg.be

The Maple Room* (toen nog met puntjes tussen de woorden) bracht twee jaar geleden al haar debuutplaat Uncover Everyone uit op Funtime, vandaag ligt opvolger ‘A Glimpse of the Inside’ in de rekken. “Eén van de beste Belgische emoplaten ooit”, schreef Onze Metalman naar aanleiding van die eersteling. De groep (afkomstig uit Meerhout en Tessenderlo) werd een aantal jaar geleden opgericht door ex-leden van bands als Easy Way Out, Full Court Press, Area51 en Rusk, en bestaat uit Jef Van Doninck (zang), Dries Mangelschots (screams), Kristof Valgaerts (gitaar, backing vocals), Kristof B. (gitaar), Roel Verheyen (bas) en Niels Dzinter (drums). Van hun eerste plaat werden naar verluidt meer dan tweeduizend vijfhonderd exemplaren verkocht, gezien de progressie die de groep sindsdien maakte ligt de lat voor dit tweede album dan ook heel erg hoog.

Net als Homer beperkt The Maple Room zich lang niet tot één afgelijnde stijl: emocore is het etiket dat de groep meestal krijgt opgekleefd, maar in de nummers op ‘A Glimpse of the Inside’ zit ook behoorlijk wat poppunk en hardcore. Aangezien de plaat van Homer eerder het pad had geëffend in onze gehoorgangen, kostte het ons minder moeite en tijd om dit album te ‘verwerken’. Aanvankelijk vielen ons vooral de gelijkenissen op tussen beide cd’s (melodieuze vocals versus screams, knap gitaarwerk), toch zijn er een aantal niet onbelangrijke verschillen, zoals de songstructuren die vaak iets complexer zijn en het feit dat de sound globaal minder aanleunt bij metal. Zeker het vermelden waard is de productie. De plaat klinkt heel erg helder, maar toch niet plat. Bovendien is ook het spel van woord/wederwoord tussen de gitaren en de stemmen heel erg knap.
Onze favorieten op dit album: ‘The Endeavor’, ‘Bulletproof Near You’, ‘Suite Memory’, ‘Love Suicide’ en ‘Doradus Stars’.

Een open geest, toewijding en oprechte liefde voor punk- en hardcore, zo kan de filosofie van Funtime nog het best worden samengevat. Natuurlijk is daarbij de kwaliteit van de releases belangrijk, tegelijk bewijst de diversiteit van de catalogus ook dat het label zich niet alleen wil richten tot een select en kortzichtig clubje met oogkleppen op. Eerder dit jaar wisten de poppunkers van Scarrots ons al te verblijden met hun knappe comebackplaat, vandaag is het weer volle bak Funtime met nieuw en sterk werk van Homer en The Maple Room. We kijken nu al uit naar de volgende aflevering!

---

From: www.intofallenmusic.net

The Maple Room - A Glimpse Of The Inside

Genre: Emo / Screamo / Post hardcore
In de winkels: 22/06/2007

The Maple Room is eindelijk terug met een nieuw album. Hoewel ‘Uncover Everyone’ een best degelijk album was, wist dit album me niet helemaal te overtuigen dat The Maple Room nu daadwerkelijk de absolute top was in de Belgische scene. Of ze me nu wel volledig weten te overtuigen met ‘A Glimpse Of The Inside’, kom je nu te weten.

De eerste grote vooruitgang ligt in de productie. Deze is van hoge kwaliteit en de instrumenten en vocals klinken dan ook zeer goed. Ook het artwork weet me wel te bekoren.

Het album opent met het nummer ‘Sleeping Satellites’. Dit lied zet onmiddellijk de toon voor het album. Screams en zang vullen elkaar goed aan en klinken zeer goed. Vooral de clean vocals vind ik zeer overtuigend. Met ‘The Endeavor’ bereikt het album zijn eerste hoogtepunt. Vet gitaarwerk, lekkere screams en ijzersterke clean vocals maken dit lied tot een absoluut genot. Jammerlijk genoeg wordt dit lied gevolgd door het zwakste lied van het album ‘Pay As You Earn’.

Hierop volgt het ene genietbare nummer na het andere, met positieve piekmomenten als ‘Bulletproof Near You’, 'Gravida' en ‘Cold Medication’.

Mijn besluit is dat The Maple Room een grote progressie gemaakt heeft en fans van ‘Uncover Everyone’ zullen ‘A Glimpse Of The Inside’ zeker weten te appreciëren. Ik vind het album in elk geval zeer geslaagd.

Tracklisting:
1. Sleeping Satellites
2. Archives
3. The Endeavour
4. Pay As You Earn
5. Bulletproof Near You
6. Suite Memory
7. Love Suicide
8. Refugee
9. Cold Medication
10. Gravida 0
11. In Twenty Five
12. Doradus Stars

---

From: www.soundslike.be

Label: Funtime records

De oververtegenwoordiging van vooral Amerikaanse tweederangs pleurispunkrockbandjes op onze festivals en radiozenders lijkt een zegen voor Belgische bands. Die komen namelijk sterker en geloofwaardiger uit de strijd. Neem nu The Maple Room, toch al jaren een toonaangevende lokale emocoretrots. Op hun tweede plaat, ‘A Glimpse Of The Inside’, laten ze de concurrentie weer een poepje ruiken. Een genre dat, laten we eerlijk zijn, al een tijdje over haar hoogtepunt heen is, wordt weer fris en met de nodige gevoelens en kunde aangepakt. Daarom is het misschien jammer dat dit album niet een jaar of vijf eerder uitgekomen is. De heerlijke afwisseling tussen /cleane/ zang en /screams/ is het sterkste wapen van The Maple Room en dat zal je gehoord hebben. IJzersterke tracks als “The Endeavour”, “Suite Memory” en het bitsige “Cold Medication” worden gedragen door deze tweespalt. Instrumentaal hoor je de invloeden van hardcore, punk en (nu)metal en dankzij de strakke productie staat het geluid als een gewapende betonnen muur. Éen tip voor de luisteraar: je hoeft echt niet te wachten op de hidden track na afsluiter “Doradus Stars”. De voorrondes van '/Idool'/ zijn grappiger.

---

From: www.punx.nl

The Maple Room - A Glimpse Of The Inside

30-07-2007 / door mano-revolver / band: The Maple Room / album: A Glimpse Of The Inside

Het is een regelmatige gebeurtenis in huize Revolver. Van je luie bureaustoel weggeblazen worden door het onbekende waar je een review over moet schrijven. Want ondanks dat het Belgische The Maple Room voor deze nieuwe telg 'A Glimpse Of The Inside' al een mini-cd en een studio plaat heeft uitgebracht was ik onbekend met deze zes-koppige hardcore formatie. Gelukkig is daar nu verandering in gekomen en heb ik alsnog kennis mogen maken met deze band.

Want om maar gelijk met de deur in huis te vallen; wat een fantastische plaat! Elke keer als ik 'A Glimpse Of The Inside' opnieuw beluister ben ik er nog steeds ondersteboven van. De mix van poppy punkrock met brute hardcore met dito cleane zang en woest gebrul trek ik erg goed. De hele plaat valt als een puzzel in elkaar, melodie en de mosh wisselen elkaar subliem af en op geen enkel moment komt de mix geforceerd over. Iets wat bij veel genre genoten wel anders is.

Ik heb dan ook niks aan te merken op deze release. De band heeft met hun tweede album een zeer solide plaat neergezet en waar ik eerder door het eveneens uit België afkomstige The Setup verrast werd was het nu de beurt aan The Maple Room. De band komt oprecht over en zou met hun brede sound een grote fanbase kunnen verscharen. Iets wat ze sowieso verdienen want 'A Glimpse Of The Inside' is een dijk van een cd geworden!

*Tracklist:*
01. Sleeping Satellites
02. Archives
03. The Endeavour
04. Pay As You Earn
05. Bulletproof Near You
06. Suite Memory
07. Love Suicide
08. Refugee
09. Cold Medication
10. Gravida 0
11. In Twenty Five
12. Doradus Stars

*FUNTIME RECORDS*

*Score: 86/100*

---

From: www.cuttingedge.be

The Maple Room, A glimpse of the inside(2007)

Veel potentie, te weinig pretentie

Ferm! The Maple Room heeft een tweede langspeler klaar en buiten het beetje metaal dat deze kempenzonen nog aan hun schoenen hadden hangen toen ze de studio inkropen, is dit een /rockplaat/ van formaat waarin vleugjes /progrock/ en epische /popmetal/ een plaats hebben gekregen. Tredend in de voetsporen van de kwalitatieve /emocore/ van From Autumn to Ashes en zeker Beloved (US), klinkt ‘A glimpse of the inside’ melodischer en gezonder dan zijn voorganger.

Opener ‘Sleeping satellites’ zet je onmiddellijk op het goede spoor. Een brute schreeuw, een dansende gitaar en heel veel harmonie. Wat later een terugval, een tokkel en een timide zangstem. Maar de gitaren staan voorop. Zo zouden de nummers ‘Pay as you earn’ en het zalig /groovy/ ‘Gravida 0’ maar half zoveel potentieel hebben bij het ontbreken van de zeer aanwezige en herkenbare gitaarmelodietjes..

Ook op vocaal vlak heeft ‘A glimpse of the inside’ veel te bieden. De energieke combinatie van brutale /screams/ en /cleane/ zang, nog eens gesteund door een gitarist met een bijzonder goede stem, levert goed gevulde nummers op. Alsof dat nog niet genoeg is, worden er hier en daar nog wat extra /backing/ en /guest vocals/ tegenaan gesmeten. In ‘Love Suicide’ wordt het een beetje teveel van het goede. Teveel stemmen doen het nummer eindigen in een ware kakafonie. Ook in ‘The endeavour’ doet een te grote /input/ aan /vocals/ - hoe goed ze ook mogen klinken - de song vervallen in een brute versie van zeg maar Boyzone. De knipoog van de gitaar naar de Manic Street Preachers redt deze song.

The Maple Room toont z'n mogelijkheden, misschien zelfs net iets te veel. Alles zit zo propvol dat de idee van vlotte, gebroken /popmetal/ voor velen ver te zoeken zal zijn. In elk nummer tonen ze hun hele kunnen, en dat komt het onderscheid tussen songs niet ten goede. De band heeft veel potentie, maar toont te weinig pretentie. ‘A glimpse of the inside’ is daardoor een sfeerplaat geworden, eentje die je best op /random/ draait om er niet te snel op uitgekeken te geraken. Je favoriete /riffs/ en meezingmomenten komen zo minder verwacht op je af. En laat dat duidelijk zijn; er zitten er een hoop op deze plaat.

Ioan Kaes