Musth

Selfproduced selftitled mini CD, Musth 2007
'Padjelanta' CD, Funtime Records

www.myspace.com/musthcore

From: Kindamuzik.nl

Musth | Padjelanta
Storm na de stilte.
CD, Funtime/Suburban
Tekst: Ruud van Esch
Publicatiedatum: 10 januari 2011

Het concept van Musth grijpt terug naar de beginperiode van Cult of Luna, dat in het begin van dit millennium een leidende Europese positie inneemt in meeslepende postmetal, geschoeid op de leest van Isis en Neurosis. In korte tijde buitelen de klonen over elkaar heen. Dat Musth pas na de grote golf besluit te debuteren zou je af kunnen doen als een ongelukkig gevoel voor momentum. Of werkt het juist in Musths voordeel dat de meeste meelifters alweer van het toneel verdwenen zijn?

De Belgen hebben er van songwriting tot en met de productie alles aan gedaan om van Padjelanta een rond verhaal te maken. Ze gaan voorbij aan het beproefde concept van eindeloos gitaarpartijen dubben tot er een stortvloed ontstaat. Het is een plagende golfbeweging die het gros van de nummers kenmerkt, waardoor de teneur niet alleen maar loodzwaar en pessimistisch is. Wanneer motregen uitmondt in een hoosbui weet de zon toch weer door te breken, terwijl er vanuit de verte onweer opdoemt.

De zandzakken kunnen binnen blijven. Padjelanta heeft niet de intentie om rivieren buiten hun oevers te doen treden, hoewel de dreiging op verschillende punten reëel is. Musth is een weemoedig gezelschap dat de confrontatie met natuurkrachten niet uit de weg gaat, wat in bijvoorbeeld 'Sex on Drugs' leidt tot een indrukwekkend schouwspel der elementen. En omdat het hoogseizoen al is afgelopen, zou Musth handig gebruik moeten kunnen maken van zijn late entree.

---

From: Podiuminfo.nl/Festivalinfo.nl

MUSTH 'padjelanta' CD
(Album - Funtime Records)

Het Vlaamse Musth bestaat uit vier mannen en een vrouw. De groep is vernoemd naar de staat waarin mannetjesolifanten verkeren op het moment dat ze klaar zijn voor “de daad”: een agressieve staat waarin testosteron niveaus tot 60x zo hoog zijn als normaal. De groep werd niet zo lang geleden opgericht en maakt met Padjelanta (een nationaal park in Zweden) haar debuut.

De muziek van de band is redelijk onconventioneel. Als ondertoon horen we op sommige nummers zoals ‘Thunder’ en de titeltrack grote geluidslandschappen die hun basis hebben in de postrock (of postmetal). De stijl ligt hierbij in lijn van bands zoals Mogwai (vooral ‘Thunder’). Anderzijds is Musth voorzien van een zanger die voornamelijk schreeuwt volgens de conventies geldend binnen de hardcore. Nou zijn binnen dat genre groepen zoals Isis en Neurosis toonaangevend. Toch zijn de grunts van Musth nog wat vuiger en is de muziek van de band tegelijk wat traditioneler, hetgeen resulteert in een vrij nieuw geluid. Desondanks doe ik de band te kort als ik alleen deze invalshoek omschrijf. Op Padjelanta staat bij voorbeeld ook ‘Sex on Drugs’ een goed uitgesponnen nummer met een lange opbouw waarop de zanger eerst fluisterend zingend te horen is, maar later toch lange grunts en postrock op een stonertempo te horen is. Wat mij betreft had dit een prima einde van de plaat kunnen zijn, toch volgen er nog de twee meer instrumentale nummers ‘The Crazy Kids of War’ en ‘Bliss’.

Voor een debuut gooit Musth hoge ogen. De kwaliteit van opname en de kwaliteit van de muziek is van hoog niveau. Het genre van de groep valt niet netjes binnen het postrock hokje, maar heeft wel veel invloeden hiervandaan. Voor fans van dit genre is deze band van Belgische afkomst daarom ook een must. Must is het ene moment subtiel, het andere moment als een stel bronstige olifanten.

12/01/2011 - Erik Oudman

---

From: Concrete Web zine

Band : Musth
Album title : Padjelanta
Label : Funtime Records
Distributor : Suburban
Release date : 2010
Release : CD

Although they're from my neighborhood (members from Leuven and Brussels), I had never heard of Musth before, but since a week they're high on my current favourites list! But before hailing the band some more, perhaps some background info?

I ain't sure when exactly the quintet [then consisting of singer Simon, guitarists Jens Wouters & Stijn – the latter also occasionally using a mouth harmonica – bassist Shana, and drummer Bram] got together, but their Facebook page mentioning a membership since April 12, 2007, I guess that might be seen as very much the beginning days of the band. Pretty soon after, Musth self-released a promo CD, which sold out in about 4 months and in return got the band to play a multitude of gigs during that same year and the next. In early 2009 the guys (and young lady, let's not forget) took some time off from the busy gigging schedule, and write some new material in stead, finish off some ideas they'd been toying with, and pre-recording some stuff for actual album recordings (engineered by guitarist Jens and regular Funtime Records recording/ mixing engineer Jimmy “Turbo” Van Rietvelde, also the bassist in PN, whom are playing their final show later this month) to start during Summer 2009. Vocals and other details (see further) were recorded during September and October, and in December the band, plus Turbo, reconvened at Bunsbeek's Sugarbeat Studios for 4 days of intense mixing. Then, in February, the mastertapes were sent to Germany, where Uwe Teichert (see productional/ mastering work for the likes of K's Choice, Deviate, X-Legged Sally, De Bossen, Ashbury Faith, Eightball, Zyklome A, Meat Beat Manifesto...and while this is only until 1998, the list goes on, the most recent things including Kiss the Anus Of A Black Cat...but also quite a few non Punk or Metal related things) did the mastering. The album finished, the search for a label was started, and only a month after the band got news that the label they had originally envisioned for the release was actually interested. For reasons undisclosed, the band then parted ways with their original singer, and recruited Black Harvest (and ex-Sludge Phenomenon) singer Tim to replace him. In order to make for an album as representable as possible for the current band, Tim then re-recorded the vocals...and now, more than 15 months after they first started recording it, the band sees its first official album released.

Okay, so what's it sound like? Well, on their MySpace page the band itself gives a nice description, which I'm not about to withhold you: “Musth rocks your world, burns your eyes and crushes your heart. Hardcore for the pussies, Post-Rock for the smartasses, sweetmodderfuckin' Rock 'n' Roll for the Johnnys, Metal for the mothers. Musth is Musth.” Well...if that didn't answer all your questions about the band's musical style? Personally, I've found an additional one: Post-Hardcore Down-Paced Prog Metal (how about thàt for a mouthful?)! In essence, it means that you can find the band goin' through different motions, from the acoustic openings of album opening instrumental “Gurdjieff's March”, to atmospheric passages within songs, to all-out distorted heavy passages that'll crush your heart to the floor during gigs, I suppose (on the condition that PA levels are high enough, of course!)...with plenty of repetitive yet playful (build-up, build-up!!) interaction between the guitarists. In between, there's even a more romantic passage (opening of the album's title track – by the way, wold that title have anything to do with the natural reserve park, way up North in Sweden...actually Lapland?) with some piano play courtesy of guesting musician Stefanie Mannaerts. Another guest performance comes from Funtime Records owner (and singer with Homer and PN) Johan Quinten during the lengthy (over 10 minutes) “Sex On Drugs”. His contribution (and most likely the only one, even if a second singer seems to perform during “The Young Man And The Sea”) are the calmer passages during that song...at least, those are the vocals I would identify with him, all other vocals being of a style which is strangely reminiscent of late '80s/ early '90s Neurosis to me (other general comparisons would include the likes of Cult Of Luna, and occasional moments of Isis)! You know, a semi-screamed, semi-grunted type of vocals (still, somewhere during the aforementioned “The Young Man...” he also, and very surprisingly, does a short bit of very clean, almost spoken word type of vocals).

To get yourself acquainted with Musth music, check myspace.com/musthcore (a shortened live video, plus one track off the new album – the other one posted I've not been able to hear for some odd reason; the band also has a page on purevolume.com, which wouldn't open for my network-regulated pc either...hopefully you're luckier), but really there's only one good way to get to know this band's sounds, and that's to either go to one of their concerts, or buy the album. 45 minutes of pure joy guaranteed if you're into the above mentioned descriptions. “Best Album Of The Year 2010” nominations anyone? Musth sure have my vote!!!

98/100

Tony.

---

From: RMP-Zine

Musth is van oerdegelijke Vlaamse klei gemaakt en dat zullen we geweten hebben. Niet dat ze uit volle borst de Vlaamse leeuw staan te zingen maar wel dat ze erin slagen om je vast te pakken en aan je te kleven tot zij het tijd vinden om je los te laten. Als je van plan bent om hun cd op repeat te zetten, dan zul je heel lang blijven plakken. Gurdjieff’s march houdt het nog ingetogen en rustig. Instrumentaal en een beetje dromerig. Pas op de laatste seconde verandert de toon waarna Thunder je onmiddellijk vastpakt, die klei weet je wel.
Het begon voor Musth allemaal in 2007 en dik 3 jaar later, waarvan 15 maanden werk in deze cd (!), hebben ze hun eerste full uit. Het gaat met andere woorden dus rap voor deze Leuvenaars. Maar het mag gezegd zijn dat het gerust rap mocht gaan. Wat we hier te horen krijgen is zeker niet onaardig. Thunder bijvoorbeeld laat je al de verschillende kanten van de band zien. Je verwacht je aan hardcore, krijgt dit, maar opeens komt er een “melodieus”, bijna spelend, gitaartje even ertussen piepen. Waarna de jongens, schijnbaar onverstoord, gewoon verder spelen.
Dat mag dan ook geen verrassing zijn voor de musth kenners onder ons. Ze spelen graag met verschillende genres, want of je het nu Hardcore, post-rock of metal wilt noemen, je kan niet ontkennen dat er vanalles wat in zit. Neem nu de opening van titeltrack Padjelanta. Atmosferisch met een piano op de achtergrond. Zuivere post-rock invloeden maar dan weer met zo’n distortion op de gitaren dat je je afvraagt hoe ze die 2 in godsnaam gecombineerd hebben gekregen. Waarna het geheel volledig instrumentaal blijft.
Een ander gezicht is dan weer The Young man and the sea (Dana Winner vibes iemand?). Agressieve vocals en instrumentaal een andere sfeer dan het voorgaande nummer. Het doet me vaag aan de eerste plaat van Campus denken. Campus maar ook tegelijkertijd The Black Heart Rebellion, 2 Belgische bands die ik graag met deze Musth op één podium zou willen zien. Het zegt ook veel over het hoge niveau van deze plaat.
Opvallend ook is de lengte van de nummers. Winnaar op dit vlak is het dromerige “Sex on Drugs” met een kleine 10 en een halve minuut, met guest - vocals van Johan Quinten himself. Hoe geniaal is het trouwens ook niet om een mondharmonica in je nummer te introduceren, om daarna keihard terug de draad op te pikken met screams en gitaargeweld? Neen, op vlak van originaliteit moeten ze deze jongens en meisje (!) niets meer leren.
Musth, onderzoek leerde ons dat dit in Nederlandstalige termen een periode van verhoogde agressie en verhoogde seksuele activiteit bij de mannelijke Aziatische olifant betekent, is een band die niet alleen het hoofd uit het raam steekt maar ook de schouders er met gemak bij steekt. Wees dus niet bevreesd als u hen ergens op een affiche ziet staan want ze zijn een “must” om te beluisteren. Plaat van 2010 is misschien een te straffe uitspraak, maar op Belgisch vlak is er dit jaar toch niet veel beters uitgekomen. Lees meer: http://www.rock-metal-punk.org/review.php?id=392&band=musth&cd=padjelanta#ixzz18dwsGG7o

---

From: OUT OF STEP zine

Musth – Padjelanta
CD 2010 Funtime Records
Musth is a new band on the Funtime roster. This Leuven/Aarschot/Brussels based band is hard to define because Musth is a band that likes to experiment with different genres and instruments. With elements of hardcore, postrock and metal the band can be placed into the sludge/postcore scene. The songs on Padjelanta are multilayerd and well build up. The music in general is heavy and modest at the same time, it has a doomy, dark and dreamy atmosphere partly due to the sometimes excessive use of instrumental parts. Padjelanta is a very interesting album that certainly will appeal to the sludge/postrock fans but for me it sometimes was a bit of a drag. 7.5/10

---

From: MINDVIEW magazine

Musth is de periode dat mannetjesolifanten agressief en opgewonden zijn. We zijn dan wel geen olifanten, opgewonden worden we wel van dit pareltje. Deze ...melodieuze progressieve hardcore/postrock met af en toe wat jazz- en bluesinvloeden is zeker de moeite waard om te beluisteren. Het instrumentale wisselt af met zware en diepe grunts en zelfs melodieus fluisterende gezang. De nummers vloeien mooi in elkaar over, maar soms hebben we de indruk dat er halverwege een nummer een ander lied begint. Is dat gewoon slordig of is het net iets dat de excentrieke muziek van deze groep nog maar eens in de verf zet?
GOUD (6/7)

---

From: Mass Movement webzine

Musth – Padjelanta CD (Funtime)\As the snow slowly covers the decay of the Autumn, it’s time to drown in melancholy with an accompanying soundtrack. I’m typing this with cold fingers and wondering about the intense beauty of Musth. A new Belgian band, which could easily fit on the roster of Relapse with their dark, layered songs, vast soundscapes and original take on metal and hardcore. It’s another beauty, dug up by the people at Funtime, who again, found this gem in their own back yard. While you’ll probably forget about Musth soon enough, I’m about to take another sight seeing tour through my own emotions. It’s strangely soothing…. Martijn Welzen

---

From: www.digg.be

Musth: Padjelanta

Funtime Records, 2010.

Musth: a periodic condition in bull elephants, characterized by highly aggressive behavior, accompanied by a large rise in reproductive hormones (Wikipedia).

Jaja, het zijn blijkbaar niet alleen wij mannen die regelmatig met een broek vol goesting rondlopen. Ook olifanten blijken er al eens last van te hebben. Na in 2007 een mini-cd gereleast te hebben, vond Musth de tijd rijp om ons met een full length te verblijden. Eigenlijk had ‘Padjelanta', want zo heet de plaat, er al sneller moeten zijn. Het album was namelijk al helemaal klaar toen Simon, de toenmalige zanger van Musth, besliste er de brui aan te geven. Zijn plaats werd echter al vrij snel ingenomen door Tim De Meyer (ex-Sludge Phenomenon, Black Harvest), waarop de band besliste om Padjelanta helemaal opnieuw op te nemen.

Zoals wel vaker binnen het postcore/sludge-genre, komt ook ‘Padjelanta' rustig op gang: ‘Gurdjieff's March' begint als een repetitief riedeltje, maar mondt al snel uit in het stevigere werk. ‘Thunder' is namelijk een monster van een song die - eenmaal je aan het headbangen raakt - geen spaander van je nekwervels heel laat. Het slepende, loodzware ritme, de laaggestemde gitaren en de indrukwekkende stem van Tim kan je nog het best vergelijken met een kudde - al dan niet bronstige - olifanten die je vertrappelt.

Laat je trouwens niet misleiden door de handclaps van ‘Gospel In D': ook die song is niet voor gevoelige oortjes bestemd. Het tempo ligt net iets hoger dan op ‘Thunder', het blijft niettemin een log beest dat maar moeilijk valt in te tomen. Hetzelfde geldt voor titeltrack ‘Padjelanta' en ‘The Young Man And The Sea': mooi opgebouwde songs die - bij liefhebbers van het genre - lekker weghappen.

Opvallend voor een debuut trouwens is hoe de muzikanten op elkaar zijn ingespeeld: de ritmesectie (met een dame op bas - hulde) houdt het sober en strak en wordt in het merendeel van de songs door één extra gitaar ondersteund. Door meer afwisseling in zijn spel te verweven, voegt de tweede snarenplukker een extra laag toe aan de sound van Musth.

Nummer zes en zeven alleen al nemen quasi de helft van de totale speelduur van ‘Padjelanta' in beslag: op ‘Sex On Drugs' is er een glansrol weggelegd voor Johan Quinten (PN, Homer), die ons op de eerste en meteen ook laatste cleane vocals van het album trakteert. Pas wanneer Tim zijn scheur openzet en de gitaren opnieuw mogen loeien, is alle hens weer aan dek. ‘The Crazy Kids Of War' is een knap opgebouwde instrumentale brok muziek in de traditie van Pelican en Red Sparowes. Pas wanneer de laatste tonen van ‘Bliss' zijn weggeëbd, kan de rust wederkeren.

Krijgen wij bij Digg* bij het beluisteren van ‘Padjelanta' een paal in de broek? Reken maar van yes. Toegegeven, origineel is het allemaal niet meer, maar als de songs met zoveel vakkennis geschreven en liefde gebracht worden, kan je dat bezwaarlijk een minpunt noemen. ‘Padjelanta' van Musth is een goeie plaat geworden. Wat zeg ik: ‘Padjelanta' van Musth is de beste schijf van het najaar. Kopen, die handel!!!

www.myspace.com/musthcore