Live at the MOD
The Art Of Being 'We'
Dreamwave Heroes
Our Pitiful Paradise
To me, PN play a highly developed, intricate and subtle blend of post hardcore and rock that got basterdized and labelled as Emo... that awful, awful word. I truly believe that this is what it was supposed to sound like but this is way too experienced and dexterous for just anyone to be able to write or play, especially dumb kids, so they watered it down, killed any soul it had and retailed it as ‘Emo‘. See, I’m a dirty fucking punk who can’t concentrate for more than 2 minutes so the drill for me is fast and snotty but I grew up with bands like PINK FLOYD and SYD BARRET and PN to me sounds like post-hardcore blended with that style of peculiar and sophisticated song-writing and, shit, I’ve never seen that in any other fucking ‘Emo’ band I can tell you that. This is far from retail music... this is really passionate and well-written and should be on every Emo-kid’s shelf because they need to learn the art of their genre. Whatever happened to subtlety??? 99.9% of those kids could really learn something from a band like PN and see that it’s about real passion and not a trend.
Funtime Records
www.funtimerecords.com
From : www.nofrontteeth.co.uk
Het Belgische PN gaat inmiddels al weer 14 jaar mee, en hun genreoverschrijdende stijl is nog steeds moeilijk te definiëren. Zelf hebben ze er het label 'post emo hardcore’ opgeplakt, en ik denk dat dat de lading inderdaad wel behoorlijk dekt.
Met "Through Satin Veils Gropes Desire" tonen ze zich een band van uitersten. Zowel binnen één nummer als tussen de verschillende nummers zijn grote contrasten te horen. Rauwe en hardere stukken die soms op het maniakale af klinken, worden afgewisseld met ingetogen, breekbare passages die een haast serene schoonheid ademen.
Het album heeft een erg mooie opbouw, die van begin tot eind weet te boeien. Het openingsnummer, waarin cleane zang en schreeuwende vocalen elkaar afwisselen, begint vrij stevig. Deze trend wordt ook nog doorgezet in het tweede nummer "Circle of Promises". Zanger Johan begint erg rustig, om dan halverwege toch z’n scheur flink open te trekken. Vervolgens daalt er een rust neer in een drietal mooie ingehouden nummers. Even geen geschreeuw of scheurende gitaren, maar heldere (soms tweestemmige) zang over sfeervolle muziek. Ondanks de kalmte, wordt er door de meeslepende opbouw toch een zekere spanning opgebouwd in deze nummers. Een beetje een stilte voor de storm gevoel zeg maar, dat bands als A Perfect Circle of Pelican vaak ook oproepen.
Vanaf het zesde nummer, met een gitaarsound die niet zou misstaan op een Life Of Agonyplaat, gaan ze dan toch weer voor het wat stevigere werk. Na een instrumentaal nummer en het intense "Being in love with life", dat qua vocalen wel gelijkenis vertoont met Face Tomorrow, eindigen ze met een van de hardste nummers van het album: "Control, explore… reject". Dries Mangelschots van labelgenoot The Maple Room gromt hierop ook een potje mee. De outro van deze track is overigens wel weer rustig.
De plaat stemt niet bepaald vrolijk door de melancholische sfeer die over de muziek hangt. Waar lyrics als "Black rain falls down on me. Ice cold water breaks my skin. When fear and darkness show the way, beloved skies turn into grey" of "A sea of blood is not enough to drown all my sorrows…" nog eens extra aan bijdragen. 's Nachts in het donker met een koptelefoon op een flink volume komt de sfeer dan ook het beste tot z’n recht. Het mooie artwork, met krullen en bloemen, en mensen/instrumenten waarvan de contouren gedeeltelijk zichtbaar zijn achter een satijnen oppervlak past qua sfeer ook perfect in het totaalplaatje.
Al met al heeft PN met "Through Satin Veils Gropes Desire" een afwisselend album afgeleverd vol contrasten, waarmee menige genregrens wordt overschreden. Desondanks weten ze constant een bepaalde sfeer vast te houden die als een rode draad door het album loopt, waardoor het toch als een geheel klinkt. Petje af!
Tracklist
1. Givin’ up on routine
2. Circle of promises
3. Fighting shadows of the past
4. Frozen intentions
5 . Out of balance
6. Cleaning up is taking all of you
7. Kill minus 9
8. Being in love with life
9. Control, explore… reject
Review door Diana Willms
From : www.punksquad.nl
Link : http://www.punksquad.nl/reviews.php?id=2673
Funtime Records - 2006
http://www.funtimerecords.com/pn/
La formation du groupe belge remonte à 1991 et l'une des particularités du groupe c'est que leur chanteur est aussi le fondateur du très respecté label belge Funtime Records et le guitariste n'est autre que son frère.
Leur musique est un savant mélange de hardcore torturé et d'emo pour former un hardcore émotionnel d'une grande classe, loin de tous les clichés américains du genre. Leur passage plus hardcore ou emo sont d'une grande qualité tant l'un que l'autre. Les chansons me font un peu pensé à un mélange des 2 époques de Cave In avec le hardcore de Cave In de leur début et l'emo de Antenna. La voix de Johan est excellente, il maîtrise énormément bien sa voix entre les passages chantés et criés.
Sûrement l'un des groupes les plus intéressant d'Europe dans le genre, et donc aussi l'un des album les plus intéressant. Un must à écouter. En tout cas c'est beau.
From : www.swisspunk.com
Link : http://www.swisspunk.com/Chroniques/pn-satinveils.htm
Through Satin Veils Gropes Desire (FUNTIME/SONIC RENDEZVOUS)
http://www.funtimerecords.com/pn/
Een bescheiden verrassing, dit Through Satin Veils Gropes Desire. Wie had immers gedacht dat PN veertien jaar na oprichting nog eens met De Plaat op de proppen komt?
Het alleszeggende werk waar een band over tien jaar nog steeds trots op kan terugkijken. Waarom? Omdat PN het venijn van Length Of Time met de inventiviteit van Tool weet te vermengen. Troostend, soms zelfs kalmerend, maar plotsklaps ook weer bijtend. Korte, verblindende aanvallen die een intense pijn opwekken. Veel Weltschmerz dus; neem Cleaning Up Is Taking All Of You. Net zo fatalistisch als een Life Of Agony ten tijde van Ugly. Of Alice In Chains. Dit zijn natuurlijk niet de minste referenties. Maar die zouden ook niet genoemd worden bij een cd die níet zo spannend en tegelijk zo overdonderend is. In het geval van PN mag het dus. En daarmee kan het adjectief ‘bescheiden’ waarmee deze recensie opent eigenlijk ook wel weg. Maak er maar groots van. PHILIPPUS ZANDSTRA
From : www.oor.nl and oor magazine
Link : http://www.oor.nl/albums_details.asp?id=2857&albumType=2
Leunend op twee gedachten.
CD, Funtime/Sonic Rendezvous
tekst: Ruud van Esch
Live at the MOD is nog maar koud uit, en er dient zich alweer een volgend PN-album aan. Daarmee is PN een van de meest productieve bands uit België. Zonder aan kwaliteit in te boeten of albums te vullen met in de haast gecomponeerde nummers, zo blijkt uit Through Satin Veils Gropes Desire.
Integendeel, het album ademt onverwacht sereniteit. Het verschil met de onstuimige emocore uit de begindagen van de band is groot. Opener ‘Give up on Routine’ wekt de indruk dat PN afstevent op de reputatie van Belgische Deftones. Het daarop volgende hoofdstuk smoort die gedachte echter in de kiem. Een vijftal rustig voortkabbelende en uitgebalanceerde liedjes laten een PN horen dat niet meer zonodig tegen elke boom hoeft aan te blaffen.
Met de eindstreep in zicht begint het toch weer te jeuken en trekt men enkele malen fel van leer met rauwe gitaren en schreeuwvocalen. Een staat van totale rust is nog niet aan de orde, maar PN maakt de weg vrij voor treurige liedjes vol subtiliteiten.
From : www.kindamuzik.be
Link : http://www.kindamuzik.net/recensi....-desire
(album : funtime records)
Even denk ik dat ik een nieuwe Neurosis plaat in mijn cd-speler heb gestopt. Niets is echter minder waar. De broeierige, sfeervolle klanken worden geproduceerd door het Vlaamse PN. Van heuse hardcoreband zijn de Belgen inmiddels geëvolueerd naar een stroming die een stuk moeilijker in een hokje te proppen is.
Het openingsnummer Givin’ Up On Routine laat er alleszins geen gras over groeien. In tegenstelling tot vorige platen wordt de voet bij heftige stukken wat meer van het gaspedaal afgehouden. Deze stukken blijken in de minderheid te zijn op de plaat, aangezien er veel geëxperimenteerd wordt met lang uitgesponnen, rustige stukken.
Het geduld van de hardcoreliefhebber wordt na Circle of Promises wel even op de proef gesteld, aangezien zanger Johan 3 nummers lang er geen zin in heeft om zijn brulboei open te trekken. Dat doet hij best degelijk, al moet ik zeggen dat deze rustige nummers wel wat van de spanning verliezen die er aanvankelijk te bespeuren viel.
Bij Cleaning Up Is Taking All Of You gaat de beuk er weer even in. De combinatie van het tergend langzame tempo, en de over-the-top vocalen werken erg goed, en hier en daar lijkt PN zichzelf wel even als een doomband te beschouwen.
De diversiteit aan genres is niet mis. De oude hardcore invloeden zijn hier en daar nog te horen, maar ook genres als metalcore, screamo, mathcore, emo en ga zo maar door, vallen in het kleurenpalet van PN te bespeuren. Hierdoor komen we gelijk bij het grootste plus- en minpunt van dit album.
Door de veelheid aan genres blijft het wel een afwisselend album. Echter, de gekozen richting wordt niet helemaal duidelijk. De structuur van het geheel blijkt niet helemaal helder te zijn, waardoor de band soms even de weg kwijt lijkt te zijn.
Niettemin blijft het een zeer degelijke plaat. Fans van Neurosis, Poison the Well en ons eigen Textures doen er goed aan dit album eens een luisterbeurt te geven.
From : www.festivalinfo.nl
Link : http://www.festivalinfo.nl/recensie_detail.php?recensie_id=635
‘Through Satin Veils Gropes Desire’
De Belgen van PN zitten niet stil. Na “The Art Of Being ‘We’” voert PN de onderhuidse spanningen nog verder op. Broeierige emo, hardcore, vlagen hatecore en op heel wat momenten prachtig weemoedige ingetogenheid die de rake uitbarstingen op de plaat compenseert. PN houdt van spanningsopbouw om zich vervolgens roekeloos te storten in een kakfonie van schijnbare chaos en daarmee zal de band nog heel wat hoge ogen gooien. Want zowel fans van The Dillinger Escape Plan als Tool kunnen zich vinden in de donkere zielenroerselen van deze Belgische band. Textures heeft er een volwaardige sparringpartner bij.
René Vanes (82)
From : 'Aardschok' Magazine
'through satin veils gropes desire'
Score : 8
After 15 years, PN is still going strong. And over the course of the years, they’ve evolved from a crossover-band (really, crossover!) through a real metalcore period into a band that approaches hardcore, rock and metal in their own way. Influences from bands like Tool, Thrice, even Jimmy Eat World and earlier Poison The Well are still recognizable, but PN thrives on atmosphere and emotion rather than sounding like the most successful bands around. Point of criticism is, that I would like to have some more tempo on some parts of the album, but basically, this is good stuff. The quality is excellent, the mastering was done at Westwestside by Alan Douches. Those are things that contribute to this album. Details are clear, singing is crystal and well, what more can I say? This is good stuff for people who are sick of the Hawthorn Heights, Thursday and other faux-screamo bands, but love the approach to music in that genre.
Christophe
From : www.punkrocktheory.com
Through Satin veils gropes desire CD
Funtime/rearviewmirror rcs
Die Belgier PN sind mit Sicherheit eine Ausnahmeerscheinung und eine der wenigen Gruppen, die aktuellen Strömungen nicht hinterherläuft, sondern Musik im Stile von Into Another macht, die zusehends virtuoser, vielschichtiger und epischer wird. Nach der Akustik-EP flieBen nun sogar Elemente Sakraler Musik ein, jedoch hat man zu meiner Erleichterung auch wieder den Verzerrerknopf am Verstärker gefunden. Die zarten 14 Jahre Erfahrung und über 600 gespielten Konzerte kommen dem Klang der Gruppe und dem des neuen Albums natürlich zu Gute. Insgesamt hat man beide Enden des Spektrums, sowohl die agressiven passagen, als auch in den gefühlvollen Momente, bis zu den Extremen strapaziert. So treffen atmosphärische Teile, die mit DREDG vergleichbar wären, auf derbsten Geröchel und messerscharfe Gitarren. Wer Abwechslung und Unberechenbarkeit zu schätzen weiB, sollte sich 'Through satin veils gropes desire' defenitiv mal anhören, und falls euch der name PN gar nichts sagt, dann ist der neue Langspieler eine wunderbare Möglichkeit, sich mal näher bekannt zu machen. (34:17)
(8)
Thomas Eberhardt
From : From Ox Fanzine issue 65 02/2006 (april/mai)
‘Through Satin Veils Gropes Desire’
Het Belgische PN (Portie Nootjes) ontstond als een hardcoreband die openstond voor vele invloeden als metal, emo en punkrock. Die voorliefde bleek onder andere uit 'Romance' en 'Our Pitiful Paradise'. Na de release van die laatste speelden PN in de zomer van 2000 op Pukkelpop, waar ze een goede ontvangst kregen van honderden hardcorefans. Na hun laatste studioalbum 'the Art of Being We' en de liveplaat van hun optreden te Hasselt, 'Live at the MOD', brengen PN nu 'Through Satin Veils Gropes Desire' uit, hun vijfde langspeler. Die wordt beschreven als 'post-emo-hardcore op z'n meest intense niveau', maar wat is dit nu in mensentaal?
Het opmerkelijkste aan 'Through Satin Veils Gropes Desire' is dat er meer kalme nummers zijn en dat de harde, die trager zijn dan voorheen, meer kalme passages hebben gekregen. Dat betekent echter niet dat de band aan hardheid heeft moeten inboeten: 'Givin' Up On Routine' opent de plaat stevig met de afwisselende screams en heldere vocalen van zanger Johan begeleid door ruige distortiongitaren over groovy drums. Verder zorgen nummers als 'Circle of Promises' en 'Cleaning Up Is Taking All of You' ook voor dat smaakvolle recept. De trage, sfeervolle kant van de groep komt onder andere tot uiting op het fantastisch melodieuze 'Fighting Shadow of the Past', het klagerige maar toch pakkende 'Frozen Intentions' en de tweede helft van afsluiter 'Control, Explore... Reject'. Op dat nummer wordt een kalme tokkelende gitaar naar het einde vergezeld door zachte elektronica en de zweverige hoge nootjes van een tweede gitaar.
PN heeft enerzijds zin voor vooruitgang en is niet bang van experimenteren, dat is duidelijk. De richting waarin deze band gaat, is anderzijds niet zo duidelijk. Maar feit is wel dat het gelijke aandeel aan hardheid en zachtheid gelukt is in een sprankelende en pakkende mengeling van (post)hardcore, emo en metal.
Philippe Deblaere
8 sterren
CD / Funtime / Sonic Rendezvous (FUN.PROD.2006.40.03)
Stil: Indie/Hardcore
Medium: CD
PN sind eine dieser belgischen Hardcore-Bands, die bereits über Jahre in ihrer heimischen Szene aktiv sind. Allerdings können sie wohl behaupten, auch außerhalb Belgiens einen gewissen Bekanntheitsgrad zu genießen. Nach 14 Jahren Bandgeschichte ist das auch nicht weiter verwunderlich. Fest steht: Auch PN sind keine Offenbarung. Die Jungs verstehen ihr Handwerk ohne Frage, spielen letztlich aber Hardcore wie er auch von zig anderen Gruppen stammen könnte. Wäre da nicht Ende 2004 eine Live-CD erschienen, auf der sie ihre Akustik-Tour verewigten - und zeigten, was wirklich in ihnen steckt. Auf "Through Satin Veils Gropes Desire" zeigen sie diese Qualitäten erneut, auch wenn der Hardcore an erster Stelle steht. Laute Gitarren, schleppende Parts und Geschrei gibt es darauf. Wenig aufregend, schon tausendmal gehört. Doch dann kommen diese Momente in denen Johan Quinten singt. Das kann er! Heraus kommen ein paar wunderbare Stücke, die Indierock mit mal mehr, mal weniger Hardcore verknüpfen, etwas Abwechslung bieten und die Lichtblicke auf dieser CD darstellen. Der Rest sind solide Hardcore-Ergüsse, die Fans vermutlich immer noch begeistern, die man aber nicht im Regal stehen haben muss. Der Eindruck festigt sich, dass in die Indiesongs mehr Arbeit geflossen ist und dass sie den wichtigeren Teil der CD darstellen. Neben dunklen, harten Stücken ist das Album damit auch streckenweise schön und atmosphärisch - bevor es dann wieder laut und eintönig wird.
From : www.wasteofmind.de
'through satin veils gropes desire' CD/LP
Funtime records/Rearviewmirror Records
Sometimes i prefer not to write something for a record because i believe that words aren't enough to describe what you hear. This feeling i have from the start that i hear the latest album from PN who comes from Belgium and give to us the opportunity to hear their work.
The title that they have choose to have is "Through Satin Veils Gropes Desire" and they have included nine tracks and about forty five minutes of music that you can describe it as post emo hardcore.
Personally i hate to put labels in the music and i prefer to hear and feel the things that every band gives to us through their works. For example PN had combined the extreme and aggressive parts of music with the melodies and the experimental elements too.
Even if i am not a huge fan of this kind of music, when a band gives something to the listener i am always open to hear and try to feel it. I recommend you to buy this album or just to hear it and see what PN put inside this record.
SCORE out of 8.2/10
Antonis Maglaras
Link : http://www.powerplayrecords.net/reviews/pnrev.htm
CD 2006 Funtime Records
14 years of passionate music sums up PN's career. 'Through satin veils gropes desire' follows the path PN was holding on lately: atmospheric and melancholic heartcore mostly intimate and fragile but with the necessary aggression. I had mixed feelings with some of their previous releases because of the more softer and slower approach. I still have these feelings but I'm pleased that 'Through satin veils gropes desire' has became a multy layered album with fragile an intimate tunes ('circle of promises', 'frozen intentions', …) and aggressive songs ('being in love with live'; control, explore … reject'). To be honest I'm not very fond on some of the soft and melancholic songs but I have a positive feeling about the entire album although I prefer a more aggressive PN. I always considered PN as a quality band with first class musicians and I still do. The CD is also available in a great gatefold coloured LP version.
Christophe Mouton
Out Of Step
Label: Funtime records
Barcode: 8717092002332
“Ze brengen uit wat op dat moment in is”, zegt de ene, “Strength through diversity” denkt de ander. Vandaag speelt PN (Portie Nootjes voor de vrienden) naar eigen zeggen ‘post emo hardcore’. Vroeger deden ze newschool, metal en punkrock. En of PN een octopus is. 'Through Satin Veils Gropes Desire' briest, grolt en mijmert tegelijk. Hier en daar hoor je catchy maar subtiele pianostukken, "Being In Love With Life" herbergt dumdum en djerbouka drumpartijen en "Kill Minus" gaat volledig instrumentaal. Naast verlangen zoekt vooral la musica zich een constante weg naar buiten langs de strot van Johan ‘Chewbacca’ Quinten. Zijn band arbeidt ondertussen veertien jaar aan een niet clichématige carrière in de Europese hardcorescene. De nieuwe PN is uit op Funtime Records (CD) en op Rearviewmirrorrecords (LP). Van die LP zijn maar 500 exemlaren gedrukt. Bij de eerste 100 exemplaren zit de CD-versie plus een extra CD met remixes van PN songs door Kalder (Lady Vortex) en Zen For Birds (soundscapes/drone wizards).
from : www.soundslike.be
Singer Johan of the Belgian PN, is also the main force behind the label Funtime. And, just like the label name suggests, these guys know how to have fun. PN is however also serious business, linking music, lyrics and artwork together, and trying to travel deeper into the core of their being, with every release they have put out over the course of 10 years. Wow, it's ten years already. I am still wondering why this amazing mixture of pop, punk, stoner, emo and the occasional hardcore outburst hasn't conquered the world, or Europe to say the least. Would it have something to do with the fact these guys do not get limited by any rules? A feature they share with countrymen Death Before Disco, trying to get their emotions out as pure as they come. It's not easy to get grips on the band, let that be clear from the start. So just stop reading and try looking for a quick fix somewhere else if that's what you're into. This band has just so many angles, I don't know where to begin. Imagine putting a photobook to words, you'll get the picture, right? PN has always done so, but with this new cd, they are more and more heading into an Elliott meets Pink Floyd-like direction, with Danzig like darkness... Dreamy, spacy ballad like songs trying to put you into a trance, if it weren't for the heavy furious parts, reminding me of Relapse bands, that keep you on your toes. Again a record where a totally different part of the bands soul is revealed. The label heartcore has never been more apropriate.
Martijn Welzen
www.massmovementmag.com
www.myspace.com/insideknowledge
Funtime records/rearviewmirror records
Three years after their debut EP The Art Of Being We, Belgium's PN finally releases their first full-length CD. Again their music is very hard to classify, but the band offers some help by calling it post emo hardcore. And I think that this will give you a general idea what PN is all about.
The album can be divided into three parts. The first two songs Givin' Up On Routine and Circle Of Promises are two diverse tracks that often change from melodic parts to angry eruptions full of bad emotions.
The next three songs are much smoother with no angry passages. They are quite slow, but never become boring because of the song writing's depth. The vocals are soft and hypnotic, with parallels to Radiohead and Tool. The bass shows that PN also have some jazz influences. Frozen Intentions is the most epic track on the album, but never gets too complicated to follow. Out Of Balance has a nice melody and could be used as a single outtake. Leaning Up Is Taking All Of You is the albums darkest track and suitable for metal heads. It's followed by Kill Minus 9, an instrumental but weird track with some free jazz ideas. The last two tracks are again two songs which follow the path of the two first ones.
PN have been able to keep the high level from the debut EP which doesn't surprise me too much because this band has been together since 1992 and surely knows what to do. There are no clichés on the record and fans from Tool, Thursday and Poison The Well will find enough convincing arguments to get this album.
On www.disagreement.net
link http://www.disagreement.net/reviews/pn_throughsatinveilsgropesdesire.html
Stil: Emo
Medium: CD - Spielzeit: 32:50
Es ist schon komisch, diese CD zu hören, wenn man PN vor Jahren mal live gesehen hat. Eigentlich spielen die Belgier Hardcore und kommen nicht ohne Shoutings aus. Und jetzt? Ob man den Sound auf dieser CD nun als Emo oder Indie-Irgendwas bezeichnet, macht wohl keinen großen Unterschied. Aber ein Keyboard hatten sie damals nicht dabei, dafür laute Gitarren. Nun, das haben sie für diese Tour gegeneinander eingetauscht. Vor allem kann man bei den sieben Songs nicht einmal behaupten, dass da irgendwo noch Hardcore-Anteile wären. Anlass für diesen Sound war wohl das 10-jährige Jubiläum der Band, zu dem sie eine Tour mit intimeren Sound spielen wollten.
Letztlich sind die Songs aber tatsächlich gut und PN beweisen damit, dass auch in Hardcore-Bands "richtige" Musiker sein können. Vorwürfen, das sie ja nur Krach machen könnten, werden sie wohl zukünftig diese CD entgegensetzten. Auch die Produktion stimmt, kein kratziger Sound, man könnte fast meinen, es wäre ein Studioalbum. Nur kommt so natürlich auch gar nichts von einer Liveshow rüber. Am Ende eines jeden Songs wird brav geklatscht, während die Musik läuft, hört man aber auch nur diese. "Live at the MOD" ist also durchaus eine gute CD, die Songs live aufzunehmen hat aber überhaupt nichts gebracht. Passend für ein Emo-Konzert haben PN auch noch Jimmy Eat Worlds wunderbares "Hear You Me" gecovert, was auch von PN vorgetragen richtig schön ist. Gute CD also, die eine andere Seite der sonst so wilden Band präsentiert - nur das "Live"-Label ist einfach total überflüssig.
Julius Stiebert 7/10
From www.wasteofmind.de
België's bekendste hardcoreband PN heeft er weer een cd bij, getiteld "The Art Of Being 'We'". Het is inmiddels hun zesde cd in zeven jaar, maar dat ze hun originaliteit en kracht nog lang niet verloren hebben zal wel blijken.
Ze begonnen al in 1992 en werkten zichzelf op door middel van demo's totdat ze in 1997 hun eerste cd konden opnemen, getiteld "Romance". Later kwamen hier nog een aantal full-cd's, splits en mini cd's bij. PN werd, mede dankzij het Funtime label, 1 van de bekendste en populairste hard/heartcore acts van België. Het was ondertussen al 3 jaar geleden dat ze nog eens een full-cd uitgebracht hadden dus werd "The Art Of Being 'We'" opgenomen, het resultaat ervan ligt nu voor mij.
De albumtitel slaat terug op de punk- en hardcorescene die de huidige normen en waarden in vraag stelt. Een goede titel is nog maar een begin natuurlijk, het album moet ook nog opgevuld worden met goede, sterke nummers die blijven hangen. Deze zijn echter ook goed vertegenwoordigd, het zijn stuk voor stuk erg knappe liedjes. Het zijn echter geen cliché-hardcore nummers, maar rustigere, melancholische nummers met hier en daar een emotionele uitbarsting van zanger Johan Quinten.
De hele cd zit goed in elkaar, maar eigenlijk kan dit ook moeilijk anders, het album bevat namelijk maar zes nummertjes en klokt af op minder dan dertig minuten. Dit zou ik ook meer klasseren onder de noemer van mini-cd dan te zien als full-cd. Het feit dat ik de cd te kort vind, kan natuurlijk ook met de fenomenale nummers te maken hebben en dat ik meer wil van deze band.
"The Art Of Being 'We'" is dus een bijna-must voor elke zichzelf respecterende hardcore-liefhebber. PN speelt niet het soort muziek die je verwacht van de omschrijving, iets wat in dit genre zeker en vast als een groot compliment gezien mag worden.
From : www.Rockmusicsite.be
'The Art of Being ‘We’
Funtime Records
PN must be Belgian’s best known hardcore band. This is their fourth full length already and they also released a few split and mini cd’s. They play that kind of hardcore as Grade, Deftones, Boys Sets Fire,… but they don’t just copy them, they have a very own style. This new record is more emo than the former ones, but it’s still a typical PN release. Don’t copy this album, but buy it, ‘cause the guy who did the artwork (Geert van Grunderbeek) really did a great job!
Florian 80
From www.cruz.be
(Album -funtime records)
The art of being "we" is de enigzins mysterieuze, maar toch veelzeggende titel van het nieuwste ambachtelijke werkje van het Vlaamse PN. Al meer dan 10 jaar werken Funtime Records eigenaar Johan en zijn bandmaatjes aan het perfectioneren van hun vorm van emotionele hardcore. Uit de drie eerder verschenen recensies van mijn hand hier op Festivalinfo, kun je al opmaken dat ik zeer gecharmeerd ben van deze muziek. Helaas heb ik PN nog niet live gezien, iets wat hopelijk snel zal veranderen. Want dit is wederom erg mooi.
Hoewel er gedurende de zes nummers op deze cd nauwelijks snelheidsuitbarstingen te horen zijn, zit het met het loskomen van zeer oprecht overkomende emoties nog steeds goed. Eerst zacht gevooisd, dan weer getergde geluiden uit de tenen op een bedje van slepend gitaarspel (Denk The Spirit That Guides Us en Face Tomorrow voor Nederlands vergelijkingsmateriaal). Als je hebt genoten van de mini-cd 'Dreamwave Heroes' en het album 'Our Pitiful Paradise', dan zul je hiermee ook uit de voeten kunnen. De middelste twee nummers vormen het hoogtepunt op de cd. 'Where naivety meets reality, stars are born' heeft het lekkerste ruigse stuk en 'Blame me you them us' (waarvan binnenkort een heuse videoclip verschijnt) heeft dankzij de weinige rafelrandjes enige hitpotentie bij meer mainstream georiënteerd publiek. PN maakt muziek om in je eentje bij gedempt licht naar te luisteren en in te zwelgen alsof het je lievelingsboek is.
Hoewel PN in haar carriére al veel bereikt heeft, verdient deze band veel meer dan zij tot nu toe gekregen heeft. Hoewel de muziek niet echt hard is, vertegenwoordigt de band alle positieve kanten van alles wat hardcore genoemd kan worden. Oprechte bevlogenheid, passie en een positieve do it yourself mentaliteit. Bij deze wil ik iedereen die de voorkeur geeft aan echte en oprechte muziek, in wat voor genre dan ook, oproepen om hier eens naar te luisteren. PN is dan wel een slechte bandnaam, maar dit boek dient niet op zijn omslag beoordeeld te worden.
27/01/2003 - Jeroen Verdel
From www.festivalinfo.nl
'Dreamwave heroes' Funtime records/Stick To The Core
Quelle surprenante progression pour PN, qui avec ce nouveau MCD 4 titres nous balace un hardcore qui s'est considérablement arrangé, à tel point qu'on dirait un groupe US de néo métal à la mode. La production se veut plus carré avec la mise en avant des guitares qui sonnent plus mélodiques. Les vocaux mieux travaillés, laissent plus de place à des lignes mélodiques comme "Frame For Better Future" et "Dreamwave Heroes" qui sont les titres fort de ce skeud. C'est un peu comme une version hardcore de P.O.D. Vous imaginez à quel point ces 4 titres à la production dynamique peuvent être bons !!!. A se procurer de toute urgence !!!...
From www.undersociety.free.fr
PN ind wohl eine der aktivsten und bekanntesten Bands aus belgischen Landen und feiert 2002 ihr 10jähriges Jubiläum. Our Pitiful paradise ist zwar schon etwas älter, aber dennoch wert besprochen zu werden. Ihr Musikspektrum ist sehr weit gefächert und spricht deshalb wohl jeden Hardcoreliebhaber ein wenig an. Einen weiteren Teil trägt die fette und wirklich gute Produktion bei, die das ganze sehr professionell klingen lässt. Von emotionell zu wütenden Parts, vom rockigen zu puren metal Teilen wissen PN wirklich zu begeistern. Das schlichte aber doch schöne Artwork rundet das ganze ab. Ein interessantes Ding, mit sicherheit auch Geschmacksache aber leider in Deutschland noch nicht so bekannt.
Record Info
Author(s): Simone, Rico
Label: Funtime Records
Label Link: http://www.funtimerecords.com/
From www.allschools.de
(Funtime Records)
If you would pick any Psychology book and look for the word "schizofrenic" they'll come up with words like: hallucinations, antisocial acts and unexpectable sensory stimulation. Well, the same description counts for PN. PN is to be put in some sub-genre; it's crazy how they managed to create such a harmonic sound with all the twisted guitar picks. Some parts are punkrock, some screamo new school and some moody parts get close to Nu-metal. I hope all of you openminded HC kids will give this a try cause this stuff is great. Don't think it's accesible music just because it's built on several kinds of hard music. I think it needs a few times to get really used to the songstructures but I can assure you won't get bored hearing this band!
JP
From sinapu webzine